Slike felles gravfelt er som regel daterte til eldre jernalder (500 f.kr.-600 e.kr.). I yngre jernalder (600 e.kr.-1000 e.kr.) vart dei døde oftast hauglagde nær heimegarden. Men i dette området er det funne ei øks og eit sverd frå vikingtida (o. 700-o. 1050). Difor er det truleg at dette gravfeltet syner ein tradisjon frå eldre jernalder som vart vidareført inn i yngre jernalder. 
 
Folk flest var ikkje hauglagde. Oftast var det berre ein person på garden for kvar generasjon. Seremonien var då truleg prega av overflod av mat og drikke, og laget etter sjølve hauglegginga vart kalla for gravøl, noko som truleg er skildrande. Dyrkinga av haugen tok ikkje slutt med sjølve hauglegginga. Den døde og haugen hans vart haldne i hevd så lenge ætta hugsa han. Dei sette ut øl og mat på gravhaugen. Dette vitnar nærast om ei tru på den døde hadde ei form for eksistens i sjølve grava. Det me veit er at dei som levde att, såg på dei døde som om dei framleis var ein del av ætta sitt liv. 
 
Det er funne restar etter kol i ein av desse gravhaugane, det kan tyde på at dei døde her vart brende. Det er aldri gjort arkeologiske undersøkingar av desse gravhaugane, men mykje tyder på at dei har vore røva gjennom tidene.